Woensdag, 21 januari 2026 | Avondwandeling door regenachtig Valletta. Ik stap net uit het MUŻA, het Malta Museum of Arts, als de schemering invalt over Valletta. De lucht hangt zwaar van vochtige wolken, en een lichte motregen prikt op mijn gezicht. Valletta, de UNESCO-werelderfgoedstad vol barokke pracht, transformeert in een mysterieus labyrint bij dit invallende duister. Ik kies voor een wandeling door de smalle straatjes, van Triq il-Merkanti naar Fort St. Elmo, om de stad te ervaren zoals locals het kennen: rauw, nat en betoverend.
Triq il-Merkanti: De Eerste Regenpluimen
Vanaf de trappen van het MUŻA duik ik Triq il-Merkanti in, een steile, kronkelende straat die de essentie van Valletta vangt. Gouden lantaarns flakkeren aan, hun licht weerspiegelt in plassen die zich vormen op de oneffen stenen. Winkeltjes sluiten net, en de geur van versgebakken ftira vermengt zich met zilte zeewind. Het regent nu harder; druppels hameren op mijn capuchon terwijl ik afdaal. Voetgangers schuilen onder paraplu’s, maar ik loop door, genietend van hoe de regen de eeuwenoude muren laat glanzen. Triq il-Merkanti voelt als een tijdmachine: links torent een barokke façade op, rechts een verborgen binnenplaats met druipende bougainvillea.
Fort St. Elmo: Stormachtige Spanning
Beneden bij Fort St. Elmo slaat de wind toe. Storm Harry heeft Malta eindelijk verlaten, maar zijn nasleep sluit dit deel van Valletta af – linten en borden waarschuwen voor gevaarlijke golven. Ik sta aan de rand van de bastions en tuur over de woeste zee. Zwart water kletst tegen de rotsen, schuimend als een razende branding. Het fort, met zijn stervormige muren en kanonnen, doemt op als een schaduw uit de riddergeschiedenis. Regen striemt horizontaal; mijn jas plakt aan mijn huid. Toch blijft het uitzicht adembenemend: de lichten van Manoel Island knipperen door de nevel, een herinnering aan Valletta’s maritieme ziel.
Naar Wuestenwinds Beach: Afgesloten Pad van Geheimen
Ik probeer richting Wuestenwinds Beach te gaan, dat smalle, rotsige strookje onder de muren. Maar de afzettingen dwingen me om te keren – golven beuken er nog te wild, zelfs na de storm. Dit afgesloten pad herinnert aan Malta’s ruige kust: kliffen die in zee duiken, verborgen grotten waar zout water borrelt. Ik hoor de branding bulderen, voel de zilte spray. Het regent nu echt door, een gordijn van water dat de horizon versluiert. In plaats van door te lopen, klim ik terug, de stad in, waar de straten glibberig zijn van modder en zeeschuim.
Lower Barrakka Gardens: Uitzicht over de Grand Harbour
Voor de Lower Barrakka Gardens loop ik de Lvant omhoog, een helling die mijn kuiten laat branden. Bovenaan opent zich het saluuttuinplatform: een panoramisch uitzicht over de Grand Harbour. Schepen dobberen als silhouetten in de stormachtige schemer, lichten van Birgu en Senglea twinkelen door de regen. Kanonnen dreunen niet vanavond, maar de wind huilt als een echo van saluutschoten. Ik leun op de balustrade; druppels rollen van mijn neus. Dit is Valletta op z’n best – een haven van geschiedenis, waar de Middellandse Zee zich openbaart in al haar furie. De perfecte plek voor fantastische foto’s.
Victoria Gate tot Herberg van Castilië: Barokke Schaduwen
Ter hoogte van de Victoria Gate, met haar triomfboog, sla ik af richting de Herberg van Castilië. De poort markeert de oostelijke entree, waar koetsen ooit ridderorden binnenreden. Nu regent het pijpenstelen; ik haast me door steegjes vol plassen. De Herberg, een sober paleis met dubbele ramen, straalt grandeur uit. Binnen branden lichten, buiten huilt de wind door arcades. Ik passeer fonkelende etalages met filigraanzilver en voel de riddergeest: Auberges als deze huisvesten nog steeds diplomaten, maar vanavond lijken ze spokenhuizen in de regen.
City Gate en Busterminal: Terug naar Sliema
Via de City Gate, Renzo Piano’s moderne meesterwerk met zijn open armen, loop ik naar de centrale busterminal. De poort snijdt als een mes door de bastions, een brug tussen oud en nieuw. Bussen ronken, passagiers schuilen onder overkappingen. Ik stap in de bus richting Sliema, ons appartement aan de overkant van de baai. Door beslagen ramen zie ik Valletta vervagen: een nat juweel in de nacht, verlicht door lantaarns en havenlichten. De rit over de kustweg wiegt me in slaap, met de zee die nog gromt.
Deze wandeling onthult Valletta’s dubbele gezicht: toeristisch daglicht versus regenachtige intimiteit. Perfect voor avontuurlijke reizigers die Malta’s kustgeheimen willen proeven.
Klik op de links voor de foto impressie, de podcast, het fotoalbum, de quiz en/of de samenvatting van van mijn avondwandeling door een nat Valletta.
Impressie
Podcast
Sommige publicaties op jossarismedia.nl zijn voorzien van een podcast. Deze podcasts voegen een extra dimensie toe aan de teksten en foto’s, waardoor de verhalen tot leven komen met audio-inzichten. Ideaal voor onderweg of om dieper in de ervaringen te duiken.
Tip: Scroll door de foto’s tijdens het beluisteren van de podcast. De podcast volgt de route van wandeling.
Foto’s
Samenvatting
Een avondwandeling door regenachtig Valletta, beginnend bij het MUŻA en eindigend bij de busterminal. De stad, met haar barokke architectuur, transformeert in een mysterieus labyrint door de regen. Hoogtepunten zijn Fort St. Elmo, de Lower Barrakka Gardens en de Herberg van Castilië, met een adembenemend uitzicht over de Grand Harbour.