Dinsdag,12 augustus 2015 | De ochtendzon schijnt wanneer ik de auto start voor een dagtocht vanuit Lucca door het noordelijke deel van Toscane. De lucht is helderblauw, een belofte voor een stralende dag. Vandaag laat ik de comfortabele vlaktes achter me en rijd ik richting het bergachtige landschap waar kleine dorpen zich verschuilen tussen olijfgaarden en kastanjebossen. Dit deel van Toscane is ruiger, minder bezocht, maar juist daardoor authentiek en vol verrassingen.
De weg omhoog
Al snel slingert de smalle weg zich omhoog. De eerste kilometers gaan door glooiende heuvels vol wijngaarden, maar daarna verandert het landschap. De hellingen worden steiler, de bochten krapper. Hier lijkt de natuur de regie te voeren. Terwijl ik rij, open ik af en toe het raam om de geur van pijnbomen en wilde kruiden binnen te laten. Cicaden zingen onophoudelijk, een zomers concert dat bij iedere stop het zwijgen doorbreekt.

Na een tijdje merk ik dat het verkeer bijna volledig verdwenen is. Alleen af en toe een scooter of kleine Fiat die behendig de bergwegen op en af rijdt. Toscane toont zich hier van zijn stille kant, ver weg van de drukke kunststeden en toeristische routes.
Loppeglia, een dorpje vol stilte
Mijn eerste stop is Loppeglia, een dorp dat zo klein is dat het niet eens een eigen pagina op de Italiaanse Wikipedia heeft. Ik parkeer langs de rand van de weg en wandel het oude centrum in. De smalle straatjes zijn geplaveid met keien en omzoomd door stenen huizen met verweerde luiken. Bloempotten vol geraniums kleuren de gevels. De enige geluiden zijn het getjirp van vogels en het zachte brommen van een ver verwijderde motorzaag.

Op een klein pleintje zie ik een waterput en een bankje in de schaduw van een plataan. Hier lijkt de tijd eeuwen geleden gestopt. Een oudere vrouw veegt haar stoep, knikt vriendelijk en zegt iets in het Italiaans dat ik niet helemaal begrijp maar dat klinkt als een warme groet. Deze rust, dit tempo, herinnert me eraan waarom ik zo van Italië houd: het dagelijkse leven speelt zich hier nog in een rustig ritme af.
Naar Boveglio, nog hoger de bergen in
De route vervolgt zich omhoog naar Boveglio, een nog kleiner gehucht verscholen tegen de berghelling. De weg wordt smaller en serpentines volgen elkaar in snel tempo op. Bij iedere bocht opent zich een nieuw uitzicht over dalen en bossen. Ik parkeer vlak voor de kerk en loop het dorp in. De stenen huizen staan dicht tegen elkaar aan, als om zich warm te houden in de wintermaanden.

Boveglio ademt een bijna middeleeuwse sfeer. De pleintjes zijn miniformaat, de steegjes kronkelen en verdwijnen onder bogen en trappen. Ik zie katten dutten op muurtjes en hoor uit een raam Italiaanse muziek komen. Het is duidelijk: hier lijkt de wereld niet verder te reiken dan de bel van de kerkklok. Toch voel ik me als reiziger welkom, alsof de stilte zelf me omarmt.
De afdaling naar Borgo a Mozzano
Na het verlaten van Boveglio begint de afdaling richting Borgo a Mozzano. De weg wordt breder en volgt de loop van de rivier de Serchio, die glinstert in de zon. Het landschap opent zich weer, met hier en daar een olijfgaard of wijngaard. Wanneer ik de eerste bebouwing van Borgo a Mozzano nader, zie ik in de verte al de boogbrug die een van de bekendste bezienswaardigheden van deze regio is: de Ponte della Maddalena, beter bekend als de Duivelsbrug.

De Duivelsbrug
Bij de brug parkeer ik en wandel ik naar de oever. De Ponte della Maddalena is indrukwekkend in zijn asymmetrische elegantie: de grote centrale boog rijst hoog boven het water van de Serchio, terwijl de kleinere bogen er als een reeks golven naast liggen. De legende vertelt dat de bouwmeester de hulp van de duivel inriep om de brug op tijd af te krijgen, in ruil voor de ziel van de eerste die eroverheen zou gaan. Volgens het verhaal liet hij vervolgens een hond over de brug lopen, waarmee hij de duivel te slim af was.

Staand in de schaduw van deze eeuwenoude stenen voel ik hoe mythes en werkelijkheid hier vloeiend in elkaar overlopen. De brug is niet alleen een technisch meesterwerk uit de middeleeuwen, maar ook een symbool van de Toscaanse verbeeldingskracht.
Via Collodi terug naar Lucca
Na een korte lunch langs de rivier, stap ik weer in de auto en rijd verder richting Collodi. De naam doet meteen denken aan het beroemde kinderboekpersonage Pinokkio, want hier woonde Carlo Lorenzini, de schrijver van het verhaal. Het dorp zelf lijkt haast een sprookje: steile straatjes, smalle poorten en een kasteel dat hoog boven alles uittorent. In het moderne Collodi ligt het themapark Parco di Pinocchio, maar ik blijf liever even bij het oude dorp, waar de stenen trappen me omhoog leiden naar een uitzichtpunt over de vallei.

Terug in Lucca
Aan het einde van de middag arriveer ik opnieuw in Lucca. De dag voelt vol, rijk aan indrukken. Van stille bergdorpen tot legendarische bruggen: dit deel van Toscane toont een kant die vaak aan het oog van de reiziger ontsnapt. Mijn rondrit is voorbij, maar in gedachten dwalen mijn stappen nog steeds door de bergen achter de horizon.

Klik op de links voor de foto impressie en/of het fotoalbum van ons bezoek aan het noordelijke deel van de Toscane.
