Vrijdag, 25 mei 2012 | Ik breng de komende dagen een bezoek aan twee steden die een enorme rol spelen in de Europese geschiedenis: Duinkerke in Noord-Frankrijk en Ieper in België. Het zijn bestemmingen die onlosmakelijk verbonden zijn met de Eerste en Tweede Wereldoorlog. De sfeer is beladen, maar ook indrukwekkend en leerzaam. Waar veel steden trots hun gloriejaren uitlichten, staan hier juist de herinneringen aan oorlog en menselijk leed centraal.
Duinkerke: een stad tussen water en herinnering
Duinkerke, in het Frans Dunkerque genoemd, is vandaag de dag de op twee na grootste havenstad van Frankrijk. Hier draait veel om het water, de zee en natuurlijk de schepen. Het hotel dat als mijn uitvalsbasis dient, ligt direct aan een van de oude havens. Waar eens drukte heerste van laden, lossen en scheepvaart, zie je vandaag een ander beeld. Steeds grotere schepen varen verder de zee op, en zo verandert de rol van de oude havens. Velen krijgen een nieuwe bestemming en vormen vandaag sfeervolle plekken voor wandelen, cultuur en recreatie.
Op zoek naar een route door de stad
Voor mijn bezoek zoek ik thuis alvast informatie. Op het internet vind ik veel over Duinkerke, maar bijna alles gaat over de roemruchte evacuatie van de geallieerden in mei 1940: Operatie Dynamo. Een complete stadswandeling blijkt niet beschikbaar, ook niet bij de plaatselijke toeristische dienst. Wel krijg ik een kaart en folders met losse suggesties. Het puzzelen begint; ik stel mijn eigen route samen en kies voor een middagwandeling langs enkele markante plekken in het hart van de stad.
Het Belfort van de Sint-Elooikerk
Een van de hoogtepunten in Duinkerke is het Belfort van de Sint-Elooikerk. Deze toren domineert de skyline en biedt een ongeëvenaard uitzicht. Met de lift ga ik vijf verdiepingen omhoog, waarna een trap met 64 treden volgt. Op 58 meter hoogte wacht een panoramisch beeld over de stad en de Noordzee. Terwijl ik door de klokkenkamer loop, hoor ik de stilte die slechts onderbroken wordt door het geluid van de carillonklokken. Hier ervaar je letterlijk hoe geschiedenis en uitzicht samenkomen.
De Sint-Elooikerk en het Stadhuis
Vlak naast het Belfort staat de imposante Sint-Elooikerk. Het gotische gebouw is een parel van architectuur, maar draagt tegelijk de sporen van de oorlog. Even verderop staat het Stadhuis, herkenbaar aan een tweede belfort. Samen vormen deze gebouwen een symbool voor de wederopbouw en vasthoudendheid van de stad. Beide plekken ademen dezelfde boodschap: geschiedenis laat littekens achter, maar er is ook ruimte voor trots en herstel.
De Toren van de Leughenaer en de Jachthaven
Een ander markant punt op mijn route is de Toren van de Leughenaer. Dit is de oudste toren van Duinkerke en volgens de verhalen gebruikt als uitkijkpost voor aankomende schepen. Daarna wandel ik door naar de jachthaven, waar een heel ander gezicht van de stad zichtbaar wordt. Waar de herinneringen aan de oorlog zwaar drukken, ademt de haven juist een ontspannen sfeer. Zeilboten deinen rustig op het water en langs de kades genieten bewoners en bezoekers van een middagwandeling.
Het Memorial du Souvenir
Aan het einde van de middag richt ik mijn aandacht op een plek die onlosmakelijk verbonden is met Duinkerke: het Memorial du Souvenir. Dit museum vertelt het verhaal van Operatie Dynamo, de spectaculaire evacuatie van het Britse leger in mei en juni 1940. Helaas blijkt het museum deze dag gesloten. Het robuuste gebouw oogt niet direct als museum, maar meer als oud pakhuis. Toch ademt de omgeving geschiedenis. Op de boulevard verschijnen meerdere herinneringen aan die dramatische dagen. Het gedenkteken op de kop van de boulevard benadrukt de omvang van wat zich hier heeft afgespeeld.
Wandelend langs de boulevard
Ik vervolg mijn route richting Malo-les-Bains, de strandboulevard van Duinkerke. Het strand is breed en het uitzicht oneindig, maar tegelijk oogt de boulevard gedateerd. Waar Nederlandse badplaatsen vaak strak onderhouden zijn, lijkt hier de tijd wat stil te staan. Juist dit geeft het geheel een rauwe charme. Aan de kust voel je hoe de herinnering aan de oorlog verweven is met de dagelijkse stad. Terwijl ik in de avondschemering wandel, vang ik het warme licht van het ‘golden hour’. De ondergaande zon zet de kust en de zee in een zacht gloed, perfect voor enkele stemmige foto’s.
Terug naar het centrum
De dag loopt ten einde. Vanuit Malo-les-Bains ga ik via de kortste route terug naar het centrum. Langs de jachthaven keer ik terug naar mijn hotel. De stad is stiller geworden, maar de indrukken van de dag blijven hangen. Geschiedenis, architectuur, oorlogsherinneringen en het ritme van de zee komen in Duinkerke allemaal samen. Deze eerste dag van de reis toont hoe diep geschiedenis zich in een stad kan nestelen en hoe bewoners toch altijd opnieuw ruimte creëren voor leven, ontmoeting en toekomst.
Klik op de links voor de foto impressie en/of het fotoalbum van de eerste dag van mijn bezoek aan Duinkerke.
Impressie
