Maandag 17 augustus 2015. De zon schijnt al vroeg boven Pisa in de Toscane. Wij beginnen aan onze laatste vakantiedag en bezoeken vanuit Lucca, het beroemde stadje dat wereldwijd bijna synoniem is met de Scheve Toren. Het voelt een beetje weemoedig: straks keren we terug naar huis, maar eerst willen we nog één keer genieten van dat onmiskenbare Italiaanse gevoel. Bella Italia, wat ga je ons weer veel moois laten zien.
Aankomst bij de stad van de toren
We parkeren de auto bij Parcheggio a pagamento PisaMo aan de Via Cammeo, een handige plek vlak bij het historische centrum. Zodra we uitstappen, worden we omringd door het zomergeluid van cicaden en stemmen in allerlei talen. Pisa is vandaag duidelijk niet alleen door ons ontdekt. Via de Porta Nuova, een oude stadspoort die toegang geeft tot Piazza dei Miracoli het hart van de stad, lopen we de Piazza del Duomo op. Het plein ligt er stralend bij in het ochtendlicht, met frisgroen gras, witte marmeren gebouwen en dat ene bouwwerk dat iedereen kent.

De Scheve Toren van Pisa
Wie Pisa zegt, denkt automatisch aan de Scheve Toren van Pisa. En nu we er recht voor staan, begrijp ik waarom zoveel mensen hier met open mond naar kijken. Het woord “scheef” is nog zacht uitgedrukt. De toren helt zo sterk dat het bijna onmogelijk lijkt dat hij niet omvalt. Toch staat hij er al eeuwen, fier en trots, als een wonder van bouwkunst en toeval. Rondom ons poseren bezoekers in alle denkbare houdingen: duwen, trekken, vasthouden – allemaal voor die ene klassieke foto. Het levert een vrolijk en bijna speels tafereel op.

Ik neem even de tijd om het marmer te bewonderen. De witte kleur lijkt te gloeien in het zonlicht, en de elegante zuilen en bogen maken duidelijk dat de toren meer is dan alleen een toeristische trekpleister. Hij hoort bij een groter geheel: de Piazza del Duomo, die niet voor niets ook “Piazza dei Miracoli” wordt genoemd, het Plein der Wonderen.
De Battistero en de Kathedraal
We volgen het geplaveide pad langs de Battistero di San Giovanni, die indrukwekkend opdoemt naast de kathedraal. Deze doopkapel is de grootste van Italië en valt op door haar ronde vorm en imposante koepel. Zodra de deuren opengaan, horen we een gids binnen een korte zangdemonstratie geven om de bijzondere akoestiek te laten horen. De galm vult de ruimte en bezorgt ons kippenvel.

Daarna lopen we verder naar de Duomo Santa Maria (Kathedraal van Pisa), het middelpunt van dit religieuze complex. De gevel is rijk versierd met marmeren boogjes, mozaïeken en beelden. Binnen ruikt het naar wierook en oude steen; het voelt alsof de tijd hier even stilstaat. De zachte lichtval door de hoge ramen geeft een bijna mystieke sfeer. Pisa blijkt meer te zijn dan alleen die scheve toren: het is een plek waar geloof, kunst en geschiedenis elkaar raken.
Via de stadspoorten naar het oude Rome
We verlaten de Piazza del Duomo en wandelen richting Bagni di Nerone, de resten van oude Romeinse thermen. Tussen de moderne huizen staan hier nog stenen muren die herinneren aan de tijd dat Pisa een belangrijke havenstad was in het Romeinse Rijk. Het contrast tussen oud en nieuw maakt deze stad zo boeiend. Een stukje verderop passeren we de Porta a Lucca, weer een stadspoort die ooit deel uitmaakte van de middeleeuwse vestingwerken. Door zo’n poort lopen voelt als het oversteken van een grens in de tijd.

Stilte bij de Chiesa di Santa Caterina d’Alessandria
We besluiten een omweg te maken naar de Chiesa di Santa Caterina d’Alessandria. De kerk ligt iets buiten de drukke toeristenroute en biedt een welkome rust. De gotische gevel van wit marmer, bekroond met een roosvenster, is verfijnd en elegant. Binnen hangt de geur van kaarsen en vers geplukt groen. Slechts een handvol bezoekers zit stil in de banken. De stilte werkt bijna meditatief. Een mooie plek om even te bezinnen, nu onze reis bijna voorbij is.

Langs de Arno
We vervolgen onze wandeling richting de rivier de Arno. De sfeer verandert; de straten worden smaller, de gebouwen kleurrijker. Gele en okerkleurige gevels spiegelen in het water, en het zachte stromende geluid van de rivier brengt verkoeling. Over de Ponte di Mezzo steken we de Arno over. Vanaf hier is het uitzicht prachtig: statige palazzi aan beide oevers, elk met een eigen verhaal.

Aan de overkant ligt het Palazzo Gambacorti, een indrukwekkend gebouw dat tegenwoordig als stadhuis dienstdoet. De Venetiaanse uitstraling van de gevel met de gotische ramen laat zien hoe Pisa ooit handel dreef met verre steden. Toch steelt één kerk verderop de aandacht.
De Chiesa di Santa Maria della Spina
Aan de waterkant prijkt de kleine Chiesa di Santa Maria della Spina, een juweeltje van witte en roze marmer. Ondanks haar bescheiden formaat trekt ze onmiddellijk de blik. De kerk is rijk versierd met pinakels, beelden en kantachtige details. Ooit werd hier een doornenreliek van Christus bewaard – vandaar de naam “Spina”. Binnen heerst een serene rust, slechts onderbroken door het zachte geruis van de rivier buiten.

Terugwandeling en afscheid
Na een korte pauze keren we via dezelfde route terug richting de Piazza del Duomo. De zon staat inmiddels lager en werpt warme, gouden tinten over het marmer. Nog één keer kijken we naar de scheve toren, die onder deze avondzon nog magischer lijkt. Wat begon als een bezoek aan een wereldberoemd monument eindigt als een ontdekkingsreis door een stad vol verhalen, kunst en sfeer.

Met een glimlach zeggen we zacht “Ciao, Bella Italia”. Deze dag in Pisa voelt als een waardig slotakkoord van een onvergetelijke zomervakantie met Lucca als uitvalsbasis.
Klik op de links voor de foto impressie en/of het fotoalbum van ons bezoek aan Pisa, de stad van de Scheve Toren.
