Malta | Sliema Beach stormschade en zilte stilte

Dinsdag, 27 januari 2026 | De Maltese zon boven Sliema Beach probeert de herinnering aan de verwoestende Storm Harry weg te vagen, maar terwijl we onze wandeling starten bij Tigné Point, zien we dat het eiland nog volop herstelt. De route langs de kust van Sliema naar Ghar Id-Dud is vandaag geen gewone wandeling; het is een confrontatie met de rauwe kracht van de natuur.

We beginnen onze tocht bij het moderne Tigné Point, waar de strakke architectuur en het uitzicht op de skyline van Valletta normaal gesproken de boventoon voeren. Vandaag is de sfeer anders. De wind is gaan liggen, maar de zee is nog onrustig. Terwijl we de kustlijn richting het noordwesten volgen, valt direct op hoe hoog het water moet zijn gekomen. De rotsen, die normaal gesproken wit uitslaan in de zon, zijn bedekt met een donkere laag vers zeewier en puin dat door de golven omhoog is gestuwd.

Naarmate we dichter bij Sliema Beach komen, worden de gevolgen van Storm Harry pijnlijk zichtbaar. De kracht van de storm van vorige week heeft hier genadeloos huisgehouden. De eens zo gezellige strandpaviljoens, die in de zomer het kloppende hart van de kust vormen, liggen er nu verlaten en gehavend bij.

We zien terrassen waar de houten vlonders als luciferhoutjes zijn opgepakt en verspreid. Bij sommige paviljoens zijn de glazen puien verbrijzeld door de enorme druk van het water of door rondvliegende brokstukken. De leegte van deze plekken, die normaal gesproken bruisen van het leven, geeft de wandeling een bijna post-apocalyptisch randje. Medewerkers van de gemeente zijn druk bezig met het ruimen van zand en stenen die tot op de kustweg zijn geslagen. Het herinnert ons eraan hoe kwetsbaar de kustlijn van Malta is wanneer de Middellandse Zee haar tanden laat zien.

Ondanks de ravage blijven we de promenade volgen. De geur van zout is sterk aanwezig en de branding slaat nog steeds met flinke klappen tegen de rotsen. We passeren de bekende ‘Roman Baths‘ (de in de rotsen uitgehouwen zwembaden), die nu volledig gevuld zijn met troebel water en drijfhout. De paden zijn hier en daar glad door de opgedroogde modder, maar de frisse zeelucht op deze dinsdag doet ons goed. De stadse drukte van Sliema lijkt achter ons te vervagen naarmate we verder richting de meer afgelegen rotspartijen lopen.

Ons eindpunt is Ghar Id-Dud, een natuurlijke inkeping in de rotsen die door de jaren heen door erosie is gevormd. Ter hoogte van de grot steekt een robuuste pier de zee in. Hier zien we een eenzame figuur: een lokale visser die met een engelengeduld zijn lijn uitwerpt.

We maken een praatje terwijl hij zijn hengel inspecteert. Hij vertelt ons dat de visserij na een storm als Charlie vaak lastig is omdat het water te troebel is, maar dat de rust na de storm hem altijd naar de pier trekt. “De zee neemt veel, maar geeft ook rust terug,” zegt hij in een mengeling van Maltees en Engels. Het is een mooi contrast: de chaos van de beschadigde strandtenten versus de onverstoorbare rust van deze man op de pier. We kijken samen even naar de horizon waar de laatste resten van de stormwolken langzaam oplossen in het blauw.

Ghar Id-Dud zelf is vandaag indrukwekkend. Door de hoge waterstand van de afgelopen week zijn de wanden schoon gespoeld. We dalen voorzichtig af over de rotsen om de grot van dichterbij te bekijken. Het is fascinerend om te zien hoe het water de kalksteen heeft uitgehold tot deze bijzondere vorm. Het is een plek die zelfs op een bewolkte dag een zekere aantrekkingskracht heeft, maar nu, met de wetenschap van de storm in ons achterhoofd, voelt het als een overwinnaar van de elementen.

De wandeling terug naar Sliema geeft ons de tijd om alles te verwerken. De schade aan de strandpaviljoens is een herinnering aan de vernietigende kracht van Storm Hary, maar de ontmoeting met de visser en de ongeschonden pracht van de Vliegengrot laten zien dat het leven op Malta altijd weer zijn ritme vindt. De zon zakt langzaam en werpt een gouden gloed over de herstelwerkzaamheden langs de kust. Het is een dag van contrasten geweest: tussen menselijke bouwwerken die bezwijken en de natuur die altijd blijft staan.